Laureat: Patryk Krupiński
Patryk Krupiński – ukończył historię oraz filozofię na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Tematami jego prac dyplomowych były „Działalność posłów lewicy rewolucyjnej na posiedzeniach Sejmu Drugiej Rzeczypospolitej 1921–1935” oraz „Filozofia w historii. Karol Marks i Michel Foucault wobec klasycznej filozofii dziejów”. Członek Studenckiego Filozoficznego Koła Naukowego UMK i współorganizator corocznej OKN „Przeploty Polifonii Perspektyw”. Dotychczas publikował m.in. w „Praktyce Teoretycznej” oraz „Machinie Myśli”. Obecnie jest doktorantem Szkoły Doktorskiej Anthropos IPAN, gdzie pod kierunkiem dr. Ivana Sablina z Uniwersytetu w Heidelbergu oraz dr. hab. Piotra Kuligowskiego z Instytutu Historii PAN przygotowuje doktorat poświęcony współczesnym interpretacjom Józefa Piłsudskiego w Białorusi, Litwie i Ukrainie, w ramach projektu badawczego „The Aggressor: Self-Perception and External Perception of an Actor Between Nations”.
Rozprawa doktorska przygotowywana przez Patryka Krupińskiego
Aggressor – Traitor – Ally. Józef Piłsudski in Contemporary Discourses of Eastern Europe
Przedmiotem projektu są przedstawienia Józefa Piłsudskiego i konstrukcje narracji o nim w wybranych państwach Europy Wschodniej: Białorusi, Litwie i Ukrainie. Analiza ma charakter porównawczy i obejmuje dyskursy obecne w tekstach pisanych od lat osiemdziesiątych XX wieku do współczesności. Punktem wyjścia jest obserwacja, że Piłsudski funkcjonuje w tych narracjach jako postać ambiwalentna: bywa przedstawiany jako agresor, zdrajca czy polonizator, ale także jako sojusznik, a niekiedy nawet jako członek „wspólnoty własnej”. W zależności od politycznych konstelacji, interesów poszczególnych aktorów oraz uwarunkowań zewnętrznych przybiera jedną lub kilka z tych ról.
Zarysowany projekt nie ma jednak charakteru wyłącznie deskryptywnego. Moje badanie oferuje komparatystyczną perspektywę na pamięć, politykę historyczną oraz wynikające z nich spory w Europie Wschodniej. Rekonstruuję praktyczny potencjał odwołań do Piłsudskiego poprzez analogie i porównania uruchamiane w debatach historycznych i politycznych. Pragnę tym samym wnieść swój wkład do badań nad praktykami instrumentalizacji historii, wykazując je na konkretnych, empirycznie zakotwiczonych przykładach. Przede wszystkim poprzez ukazanie splątania narracji o historii ze współczesnością, ich wzajemne oddziaływanie na siebie, w tym instrumentalne sięgnięcie po historię w celu osiągnięcia określonych celów.